Agnieszka Jaskulska
Sto lat to nie tylko imponująca liczba, lecz także miara czasu, w którym odbija się historia całego stulecia. Gdy jubileusz ten dotyczy osoby, której młodość przypadła na lata wojny i okupacji, a życiowe wybory wymagały odwagi i wierności zasadom, nabiera on szczególnej wymowy. Tadeusz Bobrowski, mieszkaniec Józefowa, w czasie II wojny światowej działał pod pseudonimem „Bóbr”, należał do Szarych Szeregów, walczył w szeregach Armii Krajowej i brał udział w Powstaniu Warszawskim. Jego losy wpisują się w dramatyczną historię pokolenia, które dorastało szybciej, niż powinno, i w obliczu okupacji stanęło do walki o wolność Ojczyzny.
Życzenia od miasta
Kilka dni temu Tadeusz Bobrowski obchodził setne urodziny. W imieniu mieszkańców życzenia jubilatowi złożył zastępca burmistrza w Józefowie, Piotr Gąszcz, przypominając jego odwagę, patriotyzm oraz służbę w Szarych Szeregach, Armii Krajowej i udział w Powstaniu Warszawskim.
Spotkanie z młodzieżą i tort
Urodziny pana Tadeusza były okazją do refleksji nad życiem w czasie okupacji i walką o wolność, które dziś są cenną lekcję dla przyszłych pokoleń. Z tej okazji odbyło się także spotkanie jubilata z młodzieżą w Szkole Podstawowej nr 3 w Józefowie. Uczniowie przygotowali dla niego miłą niespodziankę. – Klasa 4d zaśpiewała piosenkę „Szary mundur”, a uczennica klasy 6a, Lena wyrecytowała wiersz powstańczy – podkreśla SP3. Było wzruszająco, a momentami radośnie, bo sto lat zobowiązuje nawet do uśmiechu. Pan Tadeusz opowiadał uczniom o latach spędzonych w 51. Drużynie Harcerskiej na Bródnie, działalności w Szarych Szeregach, dniach Powstania Warszawskiego oraz tragicznych miesiącach niemieckiej niewoli. Dla młodzieży była to żywa lekcja historii z pierwszej ręki.
Na zakończenie spotkania uczniowie zaśpiewali jubilatowi „200 lat” i pomogli mu zdmuchnąć świeczki na torcie.
Życiorys Tadeusza Bobrowskiego
Tadeusz Bobrowski urodził się 15 grudnia 1925 roku. Jako 14-latek działał w Szarych Szeregach na Bródnie (od listopada 1939 roku). Kierował własnym zastępem – piątką, który wraz z dwoma młodszymi zastępami został podporządkowany Hufcowi Szarych Szeregów Centrum-Praga, później przemianowanemu na Hufiec BS-PR (Bojowe Szkoły Praga). Drużyny dynamicznie się rozrastały. Tadeusz Bobrowski objął dowództwo drużyny BS-PR/BR 300 w Hufcu Bródno, po tym jak najlepiej wyszkolone sekcje trafiły do batalionu „Zośka” (1943-1944). Hufiec został wzmocniony dwiema sekcjami ze środkowej Pragi (nr 710 i 730), tworząc pluton nr 619 (AK Praga).
– Przeszedłem ogólnowojskowe szkolenie strzeleckie („Sklepy”), podoficerskie („Wiarus”), łączności („Boernerowo”) oraz Szkołę Niższych Dowódców („Sonda”). Przeszedłem także szkolenie w ramach akcji małego sabotażu, wywiadu (WISS), informacji, kolportażu i akcji plakatowej – wspomina Tadeusz Bobrowski. I dodaje, że zajęcia odbywały się w wielu lokalach prawobrzeżnej Warszawy: na Saskiej Kępie (ul. Targowa), na Bródnie (ul. Baryczków 14, ul. Ogińskiego 20, ul. Julianowskiej), a także w mieszkaniu rodzinnym przy ul. Palestyńskiej 19 m.17, co zostało odnotowane w książce „Straż nad Wisłą” autorstwa Grzegorza Nowika. – Wykładowcami byli podoficerowie z 36. Pułku Legii Akademickiej oraz podchorążowie, m.in. „San”, Leszek Rylski i „Mimoza”, kapral podchorąży Kozakiewicz, a także inni oficerowie i podchorążowie – wspomina mieszkaniec Józefowa. I dodaje, że w maju 1944 ukończył Szkołę Niższych Dowódców „Sonda”. Po ukończeniu szkolenia w zakresie łączności „Boernerowo” został żołnierzem łączności w plutonie 605A, podległym szefowi łączności VI Obwodu AK Warszawa-Praga (1942-1944). – Mój numer ewidencyjny to 23, pseudonim „Bóbr”. Zostałem mianowany kapralem na podstawie ewidencji prowadzonej przez kaprala „Kryspina”, Kazimierza Kanioka, na polecenie porucznika „Zdzisława”, Władysława Markiewicza – wspomina powstaniec.
Losy po powstaniu
– We wrześniu 1944 roku Tadeusz Bobrowski został wywieziony na przymusowe roboty do Niemiec, gdzie pracował w Weidenau do marca 1945 roku. Po wyzwoleniu przebywał w strefie amerykańskiej w Ludwigsburgu. Odnalazł go brat Zdzisław i razem służyli w kompanii wartowniczej chroniącej magazyny wojsk amerykańskich. Następnie zostali uznani za osoby wysiedlone i umieszczeni w obozie w Fallingbostel – czytamy na stronie Muzeum Powstania Warszawskiego. Około 1946 roku wrócili do Polski, najpierw do Dziedzic, potem do Czerwonki koło Olsztyna, a rok później do Warszawy.
Odznaczenia i awanse
Tadeusz Bobrowski został odznaczony Krzyżem Armii Krajowej oraz trzykrotnie Medalem Wojska. Awansowano go do stopnia porucznika Wojska Polskiego (w stanie spoczynku).
Czytaj także:
Napisz komentarz
Komentarze